Το χειρότερο από ολα είναι να νιώθεις ένα κενό μεσα σου. Ειναι προτιμότερο να ασιθάνεσαι θλιψη πόνο θυμό να θες να ξεσπάσεις παντόυ, από το να μην νιώθεις τίποτα. Αυτό ακριβώς αισθάνομαι τώρα ένα απέραντο κενό που με κατακλύζει και παραμένει σταθερό για τους τελευταιους 8 μήνες. Πως μπορεί ένα άτομο να σε φέρει σε τέτοια κατάσταση? ΠΩΣ? Πως γίνεται να μην μπορεί κάνεις να καταλάβει ακριβώς τι νιωθεις? Δεν θέλω να ζήσω όυτε όμως να πεθάνω. Δεν θέλω να νιώσω χαρά γιατί ξέρω πως όταν φυγουν οι χαρούμενες καταστάσεις τα πράγματα θα εξελιχθούν βίαια απροδοποίητα κ απότομα και τότε θα είναι αργά, δεν θα το αντέξω το ξέρω.
Βαρέθηκα να μην μπορώ να δείχνω τον πραγμάτικο μου εαυτό ακομα και στα πιο "κοντινά μου προσωπα". Και αυτό συμβαίνει επειδή γνωρίζω πως κανείς δεν θα καταλάβει τι νιώθω τι επιδιοκω απο αυτή τη γαμ.ημένη ζωη. Η ειρωνεία είναι πως όλοι θεωρούν πως εχω την τέλεια ζωη. Χα
Αναρωτιούνται πάντα γιατί είμαι ανέκφραστη. Πολύ απλα δεν νιώθω φιλε μου ταξιδεύω αλλου σε μέρη που βρίσκεσαι εσυ. Είσαι τόσο κοντά μου αλλα συγχρωνως τόσο μακρια. 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου